سنایی غزنوی

سنایی غزنوی

سنایی غزنوی

سنایی غزنوی :ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی یا حکیم سنایی (۴۷۳۵۴۵ قمری)، از  بزرگ‌ترین شاعران قصیده گو و مثنوی سرای پارسی زبان است، که در سدهٔ ششم هجری 

 می‌زیسته است.سنایی شاعری است که برای نخستین بار عرفان را به صورت جدی وارد شعر  

فارسی کرد، اما عرفان او نزدیک به شرع و اخلاق است 

اثار وی: 

  1. حدیقةالحقیقه

    : این منظومه که در قالب مثنوی سروده شده است، محتوای عرفانی دارد. این منظومه را الهی‌نامه یافخری‌نامه سنایی نیز خوانده‌اند. کار سرودن حدیقةالحقیقه در سال ۵۲۵ ق پایان یافته است و پنج تا حدود دوازده هزار بیت است.

  2. طریق‌التحقیق

    : منظومه دیگری در قالب مثنوی است که به وزن و شیوه حدیقةالحقیقه سروده شده است و کار سرودن آن در سال ۵۲۸ ق، سه سال بعد از اتمام حدیقةالحقیقه، تمام شده است.

  3. سیرالعباد الی المعاد

    : منظومه‌ای رمزی و عرفانی است شامل هفتصد بیت که در آن از موضوعات اخلاقی سخن رفته است. سنایی در این اثر به طریق تمثیل، از خلقت انسان و نفوس و عقل‌ها صحبت به میان آورده است. سنایی آن را در سرخس سروده است.

  4. کارنامهٔ بلخ

    : هنگام توقف شاعر در بلخ سروده شده و حدود پانصد بیت است و چون به طریق مزاح سروده شده، آن رامطایبه‌نامه نیز گفته‌اند و به گوشه‌هایی از زندگی خود و پدر و بعضی از معاصرانش پرداخته است.

  5. عشق‌نامه

    : شامل حدود هزار بیت در قالب مثنوی است و در چهار بخش حقایق، معارف، مواعظ و حکم گرد آمده است.

  6. عقل‌نامه

    : منظومه‌ای است که در سبک و وزن عشق‌نامه در قالب مثنوی سروده شده است.

  7. مکاتیب

    : نوشته‌ها و نامه‌هایی از سنایی است که به نثر فارسی نوشته شده و از آن با نام مکاتیب یا رسائل سنایی یاد می‌شود.

  8. تحریمة القلم

    : مثنوی بسیار کوتاهی در حدود صد بیت که خطاب به قلم سروده و سپس وارد بعضی مسائل عرفانی می‌شود.

پاسخی بگذارید